فرا رسیدن نوروز باستانی، یادآور شکوه ایران و یگانه یادگار جمشید جم

بر همه ایرانیان پاک پندار، راست گفتار و نیک کردار خجسته باد.

آه ای زندگی منم که هنوز،
با همه پوچی از تو لبریزم...
نه به فکرم که رشته پاره کنم،
نه بر آنم که از تو بگریزم...

چقدر ثانیه ها نامردند...
گفته بودند که برمی گردند...
بر نگشتند و پس از رفتنشان...
عقربه ها بی جهت می گردند...
آه این عقربه های نا مرد...
چه بلایی بر سرم آوردند...
نه ز بغضم گره ای بگسستند...
نه ز دردم گره ای وا کردند...
آه  از این عقربه های نا مرد...

یاد دارم در غروبی سرد سرد

می گذشت از کوچه ما دوره گرد

داد می زد کهنه قالی می خرم

دست دوم، جنس عالی می خرم

کاسه و ظرف سفالی می خرم

گر نداری کوزه خالی می خرم

اشک در چشمان بابا حلقه بست

عاقبت آهی کشید،بغضش شکست

اول ماه است و نان در سفره نیست

ای خدا شکرت، ولی این زندگیست؟

بوی نان تازه هوشش برده بود

اتفاقا مادرم هم روزه بود

خواهرم بی روسری بیرون دوید

گفت :آقا سفره خالی می خرید؟

چشم چشم دو ابرو، نگاه من به هر سو  

پس چرا نیستی پیشم؟ نگاه خیس تو کو؟

گوش گوش دوتا گوش ، یه دست باز ، یه آغوش  

بیا بگیر قلبمو ، یادم تورا فراموش  

چوب چوب یه گردن ، جایی نری تو بی من!  

دق می کنم میمیرم ، اگه دور بشی از من  

دست دست دوتا پا ، یاد تو مونده اینجا  

یادت میاد که گفتی ، بی تو نمیرم هیچ جا 

 من؟ من؟ یه عاشق، همون مجنون سابق…

زندگی چیدن سیب است،باید چید و رفت...
زندگی تکرار پاییز است،باید دید و رفت...
زندگی رودیست جاری،هر که آمد شادمان،کوزه ای پر کرد و رفت...
قاصدک،این کولی خانه به دوش روزگار،
کوچه گردی های خود را زندگی نامید و رفت...

پنج وارونه چه معنا دارد؟
خواهد کوچکم از من پرسید...
من به او خندیدم...
کمی آزرده و حیرت زده گفت:
روی دیوار و درختان دیدم...
باز هم خندیدم...
گفت دیروز خودم دیدم پسر همسایه
پنج وارونه به مینو می داد...
آنقدر خنده برم داشت که طفلک ترسید...
بغلش کردم و بوسیدم و با خود گفتم:
بعد ها وقتی غم،
سقف کوتاه دلت را خم کرد...
بی گمان می فهمی...
پنج وارونه چه معنا دارد...

همه می پرسند
چیست در زمزمه مبهم آب
چیست در همهمه دلکش برگ
چیست در بازی آن ابر سپید
روی این آبی آرام بلند
که تو را می بود اینگونه به رفای خیال
چیست درخلوت خاموش کبوتر ها
چیست درکوشش بی حاصل موج
چیست درخنده جام
که تو چندین ساعت
مات و مبهوت به آن می نگری
نه به ابر
نه به آب
نه به برگ
نه به این آبی آرام بلند
نه به این خلوت خاموش کبوتر ها
نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام
من به این جمله نمی اندیشم
من مناجات درختان را هنگام سحر
رقص عطر گل یخ را با باد
نفس پاک شقایق را در سینه کوه
صحبت چلچله ها را با صبح
بغض پاینده هستی را در گندم زار
گردش رنگ و طراوت را در گونه گل
همه را می شنوم
می بینم
من به این جمله نمی اندیشم
به تو می اندیشم
ای سراپا همه خوبی
تک وتنها به تو می اندیشم
همه وقت
همه جا
من به هر حال که باشم به تو می اندیشم
تو بدان این را تنها تو بدان
تو بمان با من تنها تو بمان
جای مهتاب به تاریکی شبها تو بتاب
من فدای تو به جای همه گلها تو بخند
اینک این من که به پای تو درافتاده ام باز
ریسمانی کن از آن موی دراز
تو بگیر 
تو ببند
تو بخواه
پاسخ چلچله ها را تو بگو
قصه ابر،هوا را تو بخوان
در دل ساغر هستی تو بجوش
من همین یک نفس از جرعه جانم باقیست
آخرین جرعه این جام تهی را تو بنوش

فریدون مشیری

نمی ذارم اونا که کم عاشقن...
منو از خیال تو جدا کنن...
نمی ذارم تو بری که عاشقا...
همشون با سرزنش نگام کنن...